درياي آتش است که ريزم به کام خويش، مرا بازيچه ی خود ساخت، چون موسي كه دريا را خيانت قصه تلخي است، اما از كه مي نالم نسيم وصل وقتي بوي گل مي داد حس كردم خيانت غيرت عشق است وقتي وصل ممكن نيست كسي را تاب ديدار سر زلف پريشان نيست نمي دانم چه افسوني گريبان گير مجنون است چه خواهد كرد با ما عشق پرسيديم و خنديدي ای آنکه از دیار من آخر گریختی زیرا به غیر عشق نبود آرزوی من سیر نمی شوم زتو ای مه جان فزای من جور مکن جفا مکن نیست جفا سزای من چونکه تو سایه افکنی برسرم ای همای من در شکنید کوزه را پاره کنید مشک را جانب بحر می روم پاک کنید راه من آب حیات موج زد دوش ز صحن خانه ام یوسف من فتاد دی همچو قمر به چاه من چند بزارد این دلم وای دلم خراب دل چند بنالد این لبم پیش خیال شاه من آن نفس این زمین بود چرخ زنان چو آسمان ذره به ذره رقص در نعره زنان که های من خرمن من اگر بشد غم نخورم چه غم خورم صد چو مرا بس است و بس خرمن نور ماه من سیر مشو ز رحمتم ای دو جهان پناه من مست مستم ساقیا مانند شبهای دگر پر کنم پیمانه را با رنگ و صهبای دگر در هوای عشق او دیوانه چون مجنون شدم طی کنم امشب تو را با رنگ و آوای دگر در سرای کوی جان، افتاده ام همچون صبا پر کن این مینای من با حال و سودای دگر خواهم این جان را بدان گیسوی مشکین درکشم تا کنم این شور را آهنگ فردای دگر شاهدم بر یار خود، شیدا شدم در کار خود تا برم این سوز را بر دشت و صحرای دگر امشب کنار تو منم در خود صدایم کن من نیستم چون دیگران یک دم نگاهم کن بازیچه ی مردم شدی در شهر می گردی با من چه می گویی بیا جان را فدایم کن تن خسته تر از من نمی یابی در این دنیا جامی بیار و یک دمی از خود جدایم کن یک عمر در بند دعا و عفت و پاکی رسوا بکن من را از این پاکی رهایم کن بگذار تا در شهر دنبال خودم باشم دردی کشم در دل اگر مردی دوایم کن خاک من از خاک تن این مردمان کی بود بو کن تن و خاک مرا زینان سوایم کن یک شب به دل با تو شب شادی و لبخند است آنهم نمی خواهی بیا جانا عزایم کن امشب کنار تو منم خوش باش با این دل فردا که خواهم رفت تا هستی دعایم کن هر لحظه ای در دل به یاد لحظه ام هستی آن لحظهای دور از تنم در جان صدایم کن بیابانم _کویرم _طاقت باران ندارم دیر می فهمی لبانم میکشد از بوسه های قطره هایت تیر می فهمی؟ نگاهم قرنها در جستجوی ابرهای تیره باقی بود نمیدانم چرا امروز از باران شدم دلگیر می فهمی! دگر خو کرده ام بر این سکوت مرگبار خویش اما تو همه تنهائیم را کرده ای با نغمه ات تسخیر می فهمی؟ وجودم در نیاز یک درخت سبز یک دریاچه میسوزد و باور میکنم گاهی حقیقت دارد این تصویر می فهمی؟ گمانم سر نوشتی نیست در راهم به جز خشکی و تنهایی تو بازی میکنی با دستهای ظالم تقدیر می فهمی؟ کویرم طاقت باران ندارم ابر بارانی رهایم کن که می ترسم در آغوشم شوی قربانی تبخیر می فهمی؟ دنیای من،دنیای دل،دنیای عشقست وجنون سودای من،سودای دل،سودای عشقست وجنون سوزم نگر،شورم ببین وین آتش تورم ببین سینای من ،سینای دل،سینای عشقست وجنون امشب سرو پا آتشم ،می با سبو سر می کشم فردای من ،فردای دل،فردای عشقست وجنون اکنون که جوشان گشته ام ،سیلی خروشان گشته ام دریای من ،در یای دل ،دریای عشقست وجنون در عاشقی دلخون شدم ،آواره چون مجنون شدم صحرای من ،صحرای دل،صحرای عشقست وجنون ای ساقی آشفته مو،با من سخن از می مگو مینای من ،مینای دل،مینای عشقست وجنون تن او به تنم خورد مرا برد مرا برد بگرديد ، بگرديد ، درين خانه بگرديد درین خانه غريبند ، غريبانه بگرديد يکي مرغ چمن بود که جفت دل من بود جهان لانه ي او نيست پي لانه بگرديد يکي ساقي مست است پس پرده نشسته ست قدح پيش فرستاد که مستانه بگرديد يکي لذت مستي ست ، نهان زير لب کيست ؟ ازين دست بدان دست چو پيمانه بگرديد يکي مرغ غريب است که باغ دل من خورد به دامش نتوان يافت ، پي دانه بگرديد نسيم نفس دوست به من خورد و چه خوشبوست همين جاست ، همين جاست ، همه خانه بگرديد نوايي نشنيده ست که از خويش رميده ست به غوغاش مخوانيد ، خموشانه بگرديد سرشکي که بر آن خاک فشانديم بن تاک در اين جوش شراب است ، به خمخانه بگرديد چه شيرين و چه خوشبوست ، کجا خوابگه اوست ؟ پي آن گل پر نوش چو پروانه بگرديد بر آن عشق بخنديد که عشقش نپسنديد در اين حلقه ي زنجير چو ديوانه بگرديد درين کنج غم آباد نشانش نتوان ديد اگر طالب گنجيد به ويرانه بگرديد کليد در اميد اگر هست شماييد درين قفل کهن سنگ چو دندانه بگرديد رخ از سايه نهفته ست ، به افسون که خفته ست ؟ به خوابش نتوان ديد ، به افسانه بگرديد تن او به تنم خورد ، مرا برد ، مرا برد نيمه شب بود و غمي تازه نفس؛ چهره اي سرد و غم انگيز و سياه
اين جامها -که در پي هم مي شود تهي-
گرداب مي ربايد و، آبم نمي برد!
فراموشش نخواهم كرد، چون دريا كه موسي را
خودم پرورده بودم در حواريون يهودا را
كه اين ديوانه پرپر مي كند يك روز گل ها را
نبايد بي وفايي ديد نيرنگ زليخا را
چرا آشفته مي خواهي خدايا خاطر ما را
كه وحشي مي كند چشمانش آهوان صحرا را
فقط با پاسخت پيچيدهتر كردي معما را
چون شد که از تو باز نیامد نشانه ای
از بعد رفتنت نشناسم جز این دو حال
رنج زمانه ای و گذشت زمانه ای
در کوره راه زندگیم جای پای تست
پایی که بی گمان نتوانم بدو رسید
پایی که نقش هر قدمش نقش آرزوست
کی می توانم اینکه به هر آرزو رسید
افسوس ! ای که عشق من از خاطرت گریخت
چون شد که یک نظر نفکندی به سوی من
می خواستم که دوست بدارم ترا هنوز
بیچاره من ، بلازده من ، بی پناه من
کز ماجرای عشق توام جز بلا نماند
از من گریختی و دلم سخت ناله کرد
کان آشنا برفت و مرا آشنا نماند
با ستم و جفا خوشم گرچه درون آتشم
سیر نمی شوم زتو نیست جز این گناه من 
ره خوابم زد و ماندم بيدار
ريخت از پرتو لرزنده شمع
سايه دسته گلي بر ديوار
همه گل بود ولي روح نداشت
سايه اي مضطرب و لرزان بود
گوئيا مرده سرگردان بود!
شمع خاموش شد از تندي باد
اثر از سايه به ديوار نماند!
كس نپرسيد كجا رفت، كه بود
كه دمي چند درين جا گذراند
اين منم خسته درين كلبه تنگ
جسم درمانده ام از روح جداست
من اگر سايه خويشم، يارب
روح آواره من كيست، كجاست؟
| قالب وبلاگ : قالب وبلاگ |
درباره سايت
ولی با خفت و خواری پی شبنم نمی گردم
بلاگردان آن دردم که با زخم دو صد خنجر
به پیش هر کس و ناکس پی مرحم نمی گردم
منوی سايت
آرشيو سايت
پيوند ها
طراح قالب
امكانات سايت